CIEKAWOSTKI  DLA   RODZICÓW

CIEKAWOSTKI DLA RODZICÓW

20 czerwca 2022

Drodzy Rodzice 

Zapraszamy  do czytania różnych ciekawostek

 

ZAZDROŚĆ   przyczyny i cechy zazdrości dzieci. Co powinni zrobić rodzice?

 

Dzieci mogą być bardzo zazdrosne. Mechanizmy rozwoju zazdrości u dzieci są bardzo złożone. Zazdrości dzieci, nie można w żaden sposób zignorować, ponieważ może to spowodować głębokie urazy emocjonalne, które ujawnią się później, gdy dziecko stanie się dorosłe.

Dziecięca zazdrość jest zawsze spowodowana strachem przed niekochaniem, bez ochrony. W dzieciństwie drzewa wydają się duże, a kłopoty – nie do pokonania, świat dla malucha zaczyna się od matki i ogranicza się głównie do niego. Do pewnego wieku matka jest głównym gwarantem bezpieczeństwa, źródłem miłości i czułości, którego dzieci potrzebują nie mniej niż pożywienia i wody. Strach przed utratą przynajmniej części tej miłości głównej osoby generuje u malucha zazdrość.

Mechanizm powstawania negatywnych reakcji u dzieci jest zwykle taki: po pierwsze, jest zdumienie, dlaczego i skąd ktoś przyszedł, na którego matka zwraca uwagę. Niemożność (ze względu na wiek i brak doświadczenia życiowego) wyjaśnienia wszystkiego sobie i udzielenia odpowiedzi na dręczące go pytania, przekształca w psychologiczne odrzucenie sytuacji. Jeśli sytuacja nie zniknie, zaczyna się protest, który może być zarówno otwarty, jak i postępować w postaci poważnego konfliktu wewnętrznego.

Dziecko nie może szybko dostosować się do nowych warunków egzystencji. Ale on też nie może w nich istnieć. Z tego powodu jego konflikt zaczyna się nie od niego samego, ale od innych. Jego zachowanie się zmienia, próbuje na wszystkie sposoby zwrócić dawny porządek rzeczy-znajomy starając się przyciągnąć uwagę matki.

Zazdrość dzieci jest wołaniem o pomoc, którego nie można zignorować, ponieważ obarczona jest poważnymi konsekwencjami dla psychiki dziecka.

Dzieci zaczynają być zazdrosne bardzo wcześnie. Pierwsze takie reakcje można zaobserwować już u dzieci w wieku 10-11 miesięcy. W tym wieku dziecko zaczyna protestować, gdy mama nagle zaczyna zbliżać się do innych dzieci lub taty w momencie, gdy ono potrzebuje obecności matki. Po półtora roku dzieci stają się dużymi właścicielami, co widać po ich podejściu do zabawek i perspektywach dzielenia się nimi z innym dzieckiem.

Po dwóch latach dzieci nabierają zdolności do lekkiego powstrzymywania emocji i zazdrości, ale od tego momentu zazdrość staje się szczególnie niebezpieczna. Gdy dziecko przenosi swoje doświadczenia głęboko w duszę. Największe zazdrosne dzieci na świecie to dzieci w wieku od 2 do 5 lat. To właśnie w tym wieku potrzeba bycia kochanym i wkraczanie w jego osobiste źródło miłości jest odczuwane niezwykle boleśnie.

Dzieci w każdym wieku są zazdrosne..

Główna przyczyna, która powoduje zazdrość u dzieci – radykalnie zmieniły się zewnętrzne okoliczności, które zmieniają kolejność relacji w rodzinie. Najczęściej są to narodziny brata lub siostry. Jeśli dziecko nie jest odpowiednio przygotowane na pojawienie się nowego członka rodziny, jeśli nie zostanie „współsprawcą” i asystentem w czasie ciąży, to oszołomienie na widok ściskanego pakietu przywiezionego ze szpitala położniczego bardzo szybko zamieni się w nienawiść do jego młodszego brata lub siostry, ponieważ będzie żądać więcej uwagi od mamy.

Wstępne przygotowanie dziecka do takich zmian jest ważnym warunkiem łagodniejszej adaptacji, ale niestety nie jest to żadna gwarancja, że nie będzie zazdrości.

Druga popularna sytuacja, w której dziecko zaczyna być zazdrosne, wiąże się ze zmianami w życiu osobistym rodzica. Jeśli dziecko mieszka ze swoją matką i pojawia się nowa osoba dorosła. Ukochana matka, bez względu na to, jak dobrą jest osobą, dziecko jest zazdrosne o matkę.

Inna przyczyna zazdrości to-duch rywalizacji. W dzieciństwie jest on bardzo ważny., pozwala dzieciom opanować metody osiągania celów i dążenia do lepszych rezultatów, na których opiera się wiele gier dla dzieci, ale to on może stać się główną zazdrością, jeśli rodzice płacą więcej, jak się wydaje, dzieciom innych ludzi: więc są zazdrośni o swoich bratanków, dzieci przyjaciół, sąsiadów dzieci. Zazdrość dzieci może być bardzo zróżnicowana.

Dzieci, w przeciwieństwie do dorosłych, nie mają dużego „asortymentu” wybranych reakcji i dlatego najczęściej działają w następujący sposób.

    • Dziecko pokazuje swoją bezradność. Nawet gdyby wiedział, jak założyć buty, ubrać się, nagle „zapomina” o wszystkich umiejętnościach i pilnie potrzebuje pomocy matki. Najczęściej przejawia się zazdrość starszego dziecka do noworodka, ponieważ, zgodnie z logiką dziecka, stając się bezradnym jak malutkie dziecko, ponownie otrzyma kompleksową uwagę matki.
    • Dziecko staje się wrogie. Agresja i odrzucenie skierowane na obiekt, który zwrócił uwagę. Dzieje się tak przy narodzinach drugiego dziecka, z nowym małżeństwem samotnego rodzica. Dzieciak odmawia komunikacji z nowym członkiem rodziny; jeśli mówimy o noworodku, to zazdrość może nabrać dość niebezpiecznych cech: najstarsze dziecko może zadać drobne obrażenia, siniaki i oparzenia.
  • Nagła zmiana zachowania. Gdyby dziecko było mobilne, dociekliwe i nagle stało się zamknięte i niekomunikatywne, prawdopodobnie jego zazdrość przebiega w niebezpiecznej, ukrytej formie.
  • Zmiany fizjologiczne. Dziecko, nawet w wieku 7–9 lat, może nagle mieć problemy ze snem, zaburzenia apetytu, pogarszają się istniejące choroby, pojawiają się zaburzenia neurologiczne lub inne. Składniki psychosomatyczne są zróżnicowane. Najczęściej dziecko, które nie chce widzieć nowej osoby w rodzinie, czy to nowa żona ojca, czy nowy mąż matki lub najmłodsze dziecko, zaczyna cierpieć na choroby narządów wzroku i słuchu, często ma zapalenie ucha, występują oznaki obniżonej ostrości wzroku. Na drugim miejscu są choroby przewodu pokarmowego i nerek.

 

A więc co robić?

 

Na narodziny drugiego dziecka trzeba przygotować starsze: pokaż mu swoje zdjęcia w okresie niemowlęcym. Porozmawiaj o tym, jak jego brat lub siostra rośnie w brzuchu matki, skonsultuj się z pierworodnym o wyborze łóżka i wózka, zabawek i ubrań dla malucha. 

Im bardziej dziecko odczuwa poczucie własnej wartości, tym lepiej.

Gdy już maluszek się urodzi trzeba pamiętać, że pierwsze dziecko musi mieć też czas być sam na sam z mamą i tatą- jak kiedyś. Wciąganie starszego dziecka do pomocy przy opiece na malcem też jest bardzo ważne tylko trzeba zachować umiar. Później musi się nauczyć dzielić np. zabawkami, co nie znaczy, że maluch ma mieć we wszystkim pierwszeństwo.

Upłynie trochę czasu aż dzieci same zrozumieją i nauczą się wspólnie żyć a rodzice muszą mądrze im w tym pomóc.

 

 

Jak asertywnie ustalać granice dziecku

 

Od zawsze wiadomo, że dzieci potrzebują granic, aby czuć się bezpiecznie, ale ich ustalanie i egzekwowanie jest trudne, zwłaszcza jeśli (mam nadzieję), starasz się unikać przymusu, gróźb i przekupstwa. Twoją tajną bronią powinna stać się asertywność, którą przekażesz swojemu dziecku.

Asertywność jest najzdrowszym stylem komunikowania się, a Twoje dziecko każdego dnia ma do czynienia z sytuacjami, w których asertywność ma kluczowe znaczenie dla jego rozwoju. Chodzi tu o przeróżne sytuacje, jak zadawanie pytań na lekcji, nawiązywanie nowych znajomości lub dzielenie się zabawkami. Jeśli nauczysz się stawiać wasze naturalne granice, nauczysz też dziecko radzić sobie z opisanymi sytuacjami. Co należy podkreślić? Dwa słowa: emocje i konsekwencja.

Jak asertywnie ustalać granice dziecku?

Bardzo ważnym sposobem pokazania dzieciom miłości do nich, jest ustalenie jasnych, zdefiniowanych ograniczeń. Dzieci chcą wytycznych, które są rzetelnie egzekwowane, bo to ty tworzysz dla nich bezpieczne środowisko. Ustalanie granic jest ważnym rodzajem rodzicielstwa. I to wcale nie jest proste, ponieważ dziecko będzie chciało przesuwać granice, będzie się bronić. Ale jest to część ich procesu uczenia się i mają prawo być zdenerwowani, gdy utrzymasz pewne granice, a z drugiej strony będą czuć się bezpiecznie. Pamiętaj o swojej asertywności, o poszanowaniu praw Twoich, ale i dziecka. Musisz znaleźć równowagę, by każde z Was czuło się tu ważne i szanowane. Za każdym razem mogą dojść emocje, czasem skrajne, związane z płaczem, histerią i „wymuszaniem”. Pomyśl wówczas w imię czego to wszystko robisz.

10 sposobów jak asertywnie ustalać granice dziecku:

  1. Myśl z wyprzedzeniem

W rodzicielstwie trzeba być o krok do przodu. Niczym strateg musisz przewidywać pewne sytuacje. Niezależnie od tego, czy jest to pora posiłku, czy pora snu, wybierz przestrzeń, w której możesz przemyśleć wszystko i wiedzieć, gdzie ustalisz pewne granice. Czasami nawet wyjście do sklepu musi mieć odpowiedni plan, ustalcie go razem.

  1. Sporządź umowę

Wszystko zależy od wieku dziecka, a także norm panujących w Waszej rodzinie, ale dobrym pomysłem jest stworzenie „Rodzinnego Dekalogu”. Niech ta umowa zostanie podpisana przez wszystkich domowników i umieszczona w widocznym miejscu.

Możesz też przed sytuacją zapalną ustalać plan (patrz punkt 1). Ustalcie przed wejściem do sklepu na zakupy pewne reguły, kto co może oraz to, co się stanie, gdy ktoś je złamie.

  1. Twoja mowa ciała

Dzieci widzą i czują więcej niż się nam wydaje, sprawdź więc swój język ciała i wyraz twarzy, ponieważ sygnały niewerbalne mają ogromne znaczenie. Pamiętaj o zejściu do poziomu dziecka, przyklęknij, by móc mu patrzeć w oczy, gdy przypominasz jaka była między Wami umowa. Z góry jesteś ogromny i onieśmielasz dziecko. Twoja twarz ma być mu bliska i budząca zaufanie.

  1. Twój ton głosu

Upewnij się, że twój ton głosu jest ciepły, ale twardy. Ostry ton może tworzyć nadmierne pobudzenie i przerażać małe dziecko, co pobudza pewien alarm i chęć do walki. Twój krzyk będzie formą agresji, postawą tak daleką od asertywności. Twoim zadaniem jest uspokoić i wyciszyć daną sytuację, wyegzekwować ustaloną granicę, a nie pobudzać do walki lub ucieczki.

  1. Nie oczekuj, że dziecko będzie przestrzegało ustaloną granicę bez zdenerwowania

Ustalcie granicę zachowania dziecka, ale uszykuj się, że w sytuacji x może dojść do kryzysu. Dziecko, jak każdy z nas ma swoje emocje i potrzeby. Nie oczekuj, że będzie kontrolować swoje emocje tak jak sobie tego życzysz, ponieważ ono jeszcze tego nie potrafi. Stwórz przestrzeń dla jego uczuć. Nierealistyczne jest oczekiwanie, że dziecko zaakceptuje twoje : „Nie, bo nie”.

 

  1. Posiadaj odpowiednie oczekiwania co do rozwoju Twojego dziecka Co oznacza, że inne oczekiwania powinny być wobec dwulatka, a inne wobec 5-latka. Przykładowo 2-latkowie nie chcą się dzielić bez protestu, 3-latki powiedzą często „nie”, a 4-latkowie muszą wiedzieć „dlaczego”. Pamiętaj, nasze dzieci rosną na każdym poziomie – emocjonalnym, fizycznym, psychicznym i psychologicznym. Wspieraj ich na każdym kroku, spróbuj wejść ich w emocje.

 

  1. Konsekwencja i zdecydowany

Bądź zdecydowany i konsekwentny. Zaufanie do Twoich decyzji jest tu kluczowe. Co nie oznacza, że dana granica zawsze będzie wyglądać tak samo, bo wiele zależy też od Twojej dyspozycji dnia i pełnej gotowości do bycia rodzicem.

  1. Użyj swojego poczucia humoru

Pamiętaj, że w złości robimy pewne rzeczy na przekór, tak też jest z zachowaniem Twojego dziecka. Nie pozwól na eskalację problemu, ale sprytnie użyj swojego dowcipu, by rozładować napięcie i móc wówczas już na spokojnie i poważnie porozmawiać o ustalonych granicach. Gwarantuję Ci, że nie potrwa to dłużej niż targowanie się, krzyczenie czy przekupywanie.

  1. Unikaj oznaczania dzieci jako „dobrych” i „złych”

Jeśli będziesz powtarzać swojemu dziecku jak to bardzo źle się zachowuje i jak bardzo jest złe, co więcej porównując do innych, tych „dobrych” nie wpłyniesz na poprawę jego zachowania, a zaszufladkujesz je, obniżysz samoocenę i poczucie własnej wartości. Nie ma innych dzieci, jest tylko te Twoje, które czeka na Ciebie.

  1. Granice są Wasze

I nikomu nic do tego jak one wyglądają (oczywiście, jeśli nie godzą w normy społeczne i zdrowie Twojego dziecka). To Wy je ustalacie, to ty możesz je przesunąć lub dziś… odpuścić, ale dziecko musi wiedzieć dlaczego tak się dzieje. Pamiętaj dziecko widzi więcej niż się nam zdaje, więc nie bój się, nie wycofuj, a porozmawiaj z nim, wchodząc w jego poziom emocjonalny i rozwoju psychiczny. Dowiesz się wielu ciekawych rzeczy.

Na koniec: pozwól Twojemu dziecku ustalać pewne granice.

Nie zmuszaj do robienia papa, dawania buzi cioci i dzielenia się ukochaną zabawką. Oczywiście socjalizacja i uspołecznianie są bardzo ważne, ale poczucie własnej wartości i wychowanie dziecka na silnego człowieka jeszcze bardziej. A jeśli chcesz, aby Twoje dziecko było wewnętrznie zmotywowane, aby przestrzegało ustalonych granic, musisz być stanowczy, pozostawać z nimi w kontakcie i słuchać jego uczuć.

Lektury o asertywności warte polecenia:

*Jesper Juul, Nie z miłości, Wyd. Mind, 2011

*King Julie Joanna Faber, Jak mówić, żeby maluchy nas słuchały, Wyd. Media Rodzina, 2017 

*Bartłomiej Stolarczyk “Naucz ich jak mają Cię traktować. Praktyczny poradnik asertywności”, Onepress

*Agnieszka Wróbel, Asertywność na co dzień, Wydawnictwo Edgar 

*Dorota Gromnicka, Asertywność w praktyce. Jak zachować się w typowych sytuacjach? Wyd. Edgar

*Maria Król-Fijewska, Stanowczo, łagodnie, bez lęku, Wydawnictwo: W.A.B.

 

 

Przygoda  z  książką

Każdy rodzic chce, by jego dzieci wyrosły na mądrych, wrażliwych i kochających ludzi. Jedną z pierwszych inwestycji w rozwój dziecka jest niewątpliwie czytanie mu książek.
Czytanie stymuluje rozwój mowy, usprawnia pamięć oraz kształtuje wrażliwość moralną małego odbiorcy. Dzieci, którym rodzice regularnie czytają szybciej się rozwijają, łatwiej przyswajają wiedzę o świecie i o ludziach, a także czują się bezpieczne i kochane. Wspólne czytanie pogłębia szczególny rodzaj więzi emocjonalnej pomiędzy rodzicami a dziećmi.

Co na początek?
W pierwszym etapie „przygody z książką” polecam do wykorzystania książeczki – zabawki oraz pozycje z tekturowymi lub plastikowymi kartkami lub miękką „poduszeczką”, która po naciśnięciu wydaje charakterystyczne dźwięki. Sztywne, barwnie ilustrowane kartki, to gwarancja, że książka się szybko nie zniszczy. Książeczki – zabawki, oprócz funkcji zabawy wpływają na stymulację zmysłów (słuchu, wzroku, dotyku). Książeczki – zabawki to pierwszy krok do wyzwolenia w dziecku ciekawości, która w przyszłości może przerodzić się w zamiłowanie do prawdziwej lektury.

Co czytać przedszkolakom?
Przedszkolaka zainteresują krótkie historyjki z różnych dziedzin. Warto pamiętać, żeby nie były zbyt skomplikowane (najwyżej kilku bohaterów). Nadmiar treści może wywołać znużenie i niechęć do czytania. Dobrze dobrana książka wywołuje u dziecka chęć utrwalania jej treści. Dziecko samo domaga się, by mu czytać to samo kilka razy. Wartościowa i piękna książka to taka, która uczy jak odróżniać dobro od zła. Przybliża wzorce postaw, które charakteryzują takie cechy jak: przyjaźń, odwaga, tolerancja, która daje możliwość przeżywania radości, zachwytu, smutku. Książki, w których bohaterami są misie i inne zwierzęta, często gloryfikują przyjaźń i są pełne ciekawych przygód, dlatego zawsze są lekturami godnymi polecenia. Im ciekawsza i bardziej wzruszająca książka, tym większa szansa, że dziecko chętnie będzie do niej wracało.

Jak i kiedy czytać dziecku?
Najlepiej uczynić z czytania rodzinny rytuał. Można czytać przed pójściem spać. Dzieci z niecierpliwością oczekują momentu, kiedy mama czy tato rozpocznie wieczorne czytanie. Czytać można także trzymając dziecko na kolanach, jednocześnie je przytulając. W ramionach rodzica, wsłuchane w opowieści, dziecko czuje się bezpieczne i ważne. Podczas czytania rodzic może wcielić się w rolę bohatera – zmieniać tembr głosu, intonację. W ten sposób pokazuje dziecku, czy bohater jest dobry czy zły, wesoły czy smutny. O książce warto pamiętać również podczas spaceru, przed drzemką w ciągu dnia i wszędzie tam, gdzie możemy spodziewać się, że czas spędzimy na dłuższym oczekiwaniu (kolejka w sklepie, do lekarza).
Najważniejsze jednak by czytanie kojarzyło się dziecku z przyjemnością. Są dzieci, dla których wspólne czytanie to ogromna radość, inne trzeba zachęcać, by je polubiło. Dlatego nie należy przesadzać z ilością czytanego tekstu. Zarówno rodzic jak i dziecko nie mogą poczuć się znużeni.